บทที่ 40 คิดไปฝ่ายเดียว

บทที่ 40

คิดไปฝ่ายเดียว

“งั้นผมก็ตาไม่ฝาดสินะ... เมื่อคืนก่อนภาพจะตัด ผมจำได้ว่าเธอกลับเข้ามา”

เสียงทุ้มพร่าเอ่ยขึ้น ขณะกระทิงยังก้มมองเศษกระดาษในมือด้วยสีหน้าสับสน ความทรงจำเมื่อคืนขาดหายไปหลายช่วง แต่ภาพที่ฟ้าใสเดินกลับเข้ามาในบ้านกลับยังติดอยู่ในหัว เขาจึงไม่แน่ใจว่าตัวเองจำผิดไป หรือมีบางอย่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ